રંજ નથી રહ્યો તેનો અમને,

દૂર રહ્યા સતાવે  યાદો તમારી અમને,

ભલે અમારી યાદ ના હોય તમને,

ઘટાટોપ   છાયામાં નીહાળ્યાંતા તમને,

વિસરાય ના તમારી એ મૂર્તિ અમને,

ક્ષણિક આવેશમાં પકડવા દોડ્યાંતા તમને,

ભૂલાઇ ગયુ એ માત્ર હતી ભ્રમણા અમને,

અદ્ર્શ્ય થયા જોયા ન હતા તમને,

પ્રયત્ન કરવા છતાં ન મળ્યા તમે અમને.

ઓઢી અંચળો ધુમ્મસનો ઢંકાયા અનેક,

ના દીસે સરોવર, ના દીસે વ્રક્ષ,

તોય ધરતી તુ, કદી ના બને રુક્ષ,

સૂરજનું એક કિરણ, પાથરે પ્રકાશ,

ઉષાના આગમને, શોભી રહે આકાશ,

કંઇ રુપ તારા પણ જોયા માનવ,

બની રહ્યા કોઇ દેવ, તો કોઇ દાનવ,

કોઇક બનાવે,તો કોઇક મિટાવે,

વેરી વિનાશ એકબીજાને શરમાવે,

છતાં જીવી રહી કયાંક માનવતા,

કરાવે શુભ કાર્યો તેમની સજ્જતા.

                                                લગ્નમાં પહોચવું તો હતું ૧૦ વાગે પણ થોડું મોડું થઇ ગયું. મેં રમેશને કાર ઝડપથી ચલાવવા કહ્યું તો રમેશે કહ્યું “ રસ્તો ખુબ ખોદાયેલો છે, કેવી રીતે ઝ્ડપ વધારું?”……. વાત સાચી હતી, કાંકરીઆ બાલવાટીકા જતો રસ્તો બેહદ ખોદયેલો હતો. વોટરપાર્કંમાં લગ્ન સ્થાને પહોંચતા ખાસ્સી વાર લાગી, પણ સદભાગ્યે લગ્ન વિધી હજુ શરુ થઈ ન હતી. અમે નિરાંતે બેઠા.

  લગ્ન ભરતની દિકરી નિકિતાના હતા, ભરત નાનો હતો ત્યારથી મારી નજર સામે મોટો થયો, પ્રગતિ પામ્યો, પરણ્યો,  સંપત્તિ પામ્યો, પરિવાર વિક્સ્યો અને તેના નિઃસ્વાર્થ સેવા ભાવે સહુની પ્રિત પામ્યો. મારામાટેતો એ પુત્રવત હતો. ભરતની સેવાપરાયણતાના કારણે તેને ત્યાં  શહેરના લગભગ  મોટા  ભાગના અગ્રણીઓ શોભામાં અભિવ્રુધ્ધી કરવા પધાર્યા હતા. સહુ કોઇ લગ્નવિધી શરુ થાય તેની આતુરતાથી રાહ જોઇ રહ્યા હતા. ત્યાંજ ઉપર ના માળેથી ઢોલ ધબૂકવાનો નાદ ગૂંજ્યો, સહુની આતુર નજર ઉપર તરફ વળી. ઢોલ અને શરનાઇના સથવારે નમણી,સુશોભિત કન્યાને તેના મામા હાથ પકડીને દોરી લાવતા હતા. જાણકારો આશ્ચ્રર્યથી સ્તભ્ત બની ગયા.  કન્યાને તેના મામા નહિં પણ ભરતના એક મુસ્લીમ મિત્ર હનિફ્ભાઇ મામા બનીને ચોરીમાં લાવતા હતા.

    હનીફભાઇએ કન્યાને ચોરીમાં પધરાવી, ચોતરફ તાલીઓનો પ્રચંડ નાદ ગાજી ઉઠ્યો. . હનીફ્ભાઇના બેગમ પણ  સાથેજ હતા. પછી મને ભરતે કહ્યું કે હનીફભાઇએતો ખસ્સું એવું મોસાળું પણ કર્યું હતું.  

  આજે ચોતરફ જયારે કોમી એખલાસની વાતો  માત્ર ભાષણો અને ઉપદેશો દ્વારા અર્થહિન રીતે થાય છે ત્યારે આવી વિરલ ઘટનાને મિડિયા જો વિશાળ પાયા પર પ્રસિધ્ધિ આપે તો કરોડોના જન સમુદાય પર તેની હ્રદયસ્પર્શી અસર થાય અને કોમી બંધુત્વની ભાવના ખુબજ દ્ર્ઢ રીતે ફલિત થાય.                                                                                

 ( સ્વાનુભવની ઘટના ) 

એક નાનુ બાળ વાનર તેની માની આસપાસ કુદાકુદ કરતુ હતુ. તેની મા તેને ખેંચીને પોતાની ગોદમાં લઈ વ્હાલ કરવા લાગી.અખિલ બાળવાનરને વ્હાલ કરતી તેની મા સામે જોઇજ રહ્યો.

થોડીવાર પછી તેણે તેની દાદીમાનું ધ્યાન તેમની તરફ દોરી  પ્રશ્ન કર્યો. ” દાદીમા આ વાંદરાંના બચ્ચાને તેની મા વ્હાલ કરે છે તેમ મારી મા મને કેમ વ્હાલ કરતી નથી ?”

દાદીમા  ચુપ રહ્યા .અખિલે તરતજ દાદીમાને કહ્યુ ” તમે તો કઈ બોલતા નથી ?”

દાદીમા અખિલ સામે થોડીવાર જોઇ રહ્યા,પછી બોલ્યા ” બેટા ,તું બહુ તોફાન-મસ્તી કરે છે ને એટલે નહિ કરતા હોય .”

“દાદીમા આ વાંદરાનુ બચ્ચુ પણ કેટલુ તોફાન કરે છે તોય તેની મા તેને વ્હાલ નથી કરતી ? મારો નાનો ભાઇ આશિત મારા કરતા પણ વધારે તોફાન નથી કરતો?  તે દિવસે તો ઘરમાં કુદી કુદીને રમતો હતો અને બોલ મા ને આંખમાં વાગ્યો હતો  તોય મા તેને કેટલુ બધુ વ્હાલ કરે છે ? અને મને કેમ નથી કરતી ?

“બેટા આ પ્રશ્ન તુ તારા બાપુજીને જ પૂછજે ને !” કહી દાદીમા અખિલને દયનીય દ્રષ્ટીએ જોઇ રહ્યા.