માનવતાની આસ

ધરતી તારા દીઠા રુપ અનેક,

ઓઢી અંચળો ધુમ્મસનો ઢંકાયા અનેક,

ના દીસે સરોવર, ના દીસે વ્રક્ષ,

તોય ધરતી તુ, કદી ના બને રુક્ષ,

સૂરજનું એક કિરણ, પાથરે પ્રકાશ,

ઉષાના આગમને, શોભી રહે આકાશ,

કંઇ રુપ તારા પણ જોયા માનવ,

બની રહ્યા કોઇ દેવ, તો કોઇ દાનવ,

કોઇક બનાવે,તો કોઇક મિટાવે,

વેરી વિનાશ એકબીજાને શરમાવે,

છતાં જીવી રહી કયાંક માનવતા,

કરાવે શુભ કાર્યો તેમની સજ્જતા.