“હેતની ઝંખના”- લઘુકથા

બગીચાના હિંચકા પર બેસી  દાદીમા તેમના પૌત્ર અખિલને વાર્તા સંભળાવતા હતા.એટલામાં ચારેક વંદરાઓનું ટોળુ તેમના બગીચાના ઝાડ પર આવીને બેઠુ.દાદીમા વાર્તા સંભળાવવામાં મશગુલ હતા. પણ નાનો ચંચળ અખિલ એ ટોળા તરફ જોઈ રહ્યો.

એક નાનુ બાળ વાનર તેની માની આસપાસ કુદાકુદ કરતુ હતુ. તેની મા તેને ખેંચીને પોતાની ગોદમાં લઈ વ્હાલ કરવા લાગી.અખિલ બાળવાનરને વ્હાલ કરતી તેની મા સામે જોઇજ રહ્યો.

થોડીવાર પછી તેણે તેની દાદીમાનું ધ્યાન તેમની તરફ દોરી  પ્રશ્ન કર્યો. ” દાદીમા આ વાંદરાંના બચ્ચાને તેની મા વ્હાલ કરે છે તેમ મારી મા મને કેમ વ્હાલ કરતી નથી ?”

દાદીમા  ચુપ રહ્યા .અખિલે તરતજ દાદીમાને કહ્યુ ” તમે તો કઈ બોલતા નથી ?”

દાદીમા અખિલ સામે થોડીવાર જોઇ રહ્યા,પછી બોલ્યા ” બેટા ,તું બહુ તોફાન-મસ્તી કરે છે ને એટલે નહિ કરતા હોય .”

“દાદીમા આ વાંદરાનુ બચ્ચુ પણ કેટલુ તોફાન કરે છે તોય તેની મા તેને વ્હાલ નથી કરતી ? મારો નાનો ભાઇ આશિત મારા કરતા પણ વધારે તોફાન નથી કરતો?  તે દિવસે તો ઘરમાં કુદી કુદીને રમતો હતો અને બોલ મા ને આંખમાં વાગ્યો હતો  તોય મા તેને કેટલુ બધુ વ્હાલ કરે છે ? અને મને કેમ નથી કરતી ?

“બેટા આ પ્રશ્ન તુ તારા બાપુજીને જ પૂછજે ને !” કહી દાદીમા અખિલને દયનીય દ્રષ્ટીએ જોઇ રહ્યા.